Zoals de burgemeester mij de haarspeld overhandigde, leek het een cadeautje. Zoiets levert meer handeling dan woorden op. Een bedankje, een glimlach en dan de handeling om deze goudkleurige haarspeld in het eigen haar te schuiven.
Toch zie ik deze invalshoek geen realiteit worden. Allereerst is de haarspeld een goedkoop prul, waarvan ik denk dat de burgemeester deze nooit zou aanschaffen als cadeau. Het is een vrouwending, dat verkocht wordt om je even hip te wanen. Trendsetter, filmster of desnoods prinses. Rode loper erbij. Er valt iets voor te zeggen om deze illusie te verkiezen.
Ten tweede doemt de vraag op naar de fysieke schoonheid van de haarspeld. Of eigenlijk hoe vies vind ik de spullen? Die haarspeld is als een exemplaar, die ik op straat zou kunnen vinden. Je ziet hem liggen glimmen op de grond. Je raapt hem op en bekijkt hem even. Er is geen prullenbak in de buurt dus steek je de speld in je jaszak. Vanaf die lokatie zou de speld nooit in mijn eigen haar terecht komen. Een haarspeld die buiten werking is gesteld.
Spullen uit de koffers hebben een aura van viezigheid om zich heen. Zo lijkt het boxershort toch net wat viezer dan de enkele zwarte sok. (Dat geldt waarschijnljk weer niet voor witte sokken.). Boeken voelen vele malen schoner dan kleding. Haarborstels, vooral degene waaruit een aantal haren en huidschilfers dwarrelen vallen per definitief in de categorie vies. De ultieme bevestiging zijn de gebruikte wattenstokjes van David C. uit rugzak C1-R1. Wie wil deze hergebruiken?
Bij de wattenstokjes vergeleken wordt de goudkleurige haarspeld opeens een stuk frisser. Straks toch eens proberen hoe die staat. Misschien is het gebruiken van de spullen van de ander de manier om dichter bij de eigenaar te komen?
